Tüm Yanlışlar Gibi Unutulacak Bir Dışa Vurum

          Hedefinizden hayallerinizden asla vazgeçmeyin, asla pes etmeyin, hayatınızda pes etmek diye bir seçenek olmasın başaracağınıza inanın, kendinize güvenin, geleceğiniz için fedakarlıklar yapın yapın ki aklınıza pes etmek geldiğinde yaptığınız fedakarlıkları hatırlayıp bu uğurda neler verdiğinizi neler kaybettiğinizi unutmayın... Başarıya giden hiçbir yol rahatlıktan-konfordan geçmez inanmaktan, çok çalışmaktan, pes etmemekten, her yere düştüğünde inatla ayağa kalkıp tekrar koşmaktan, her hata yaptığında üzülmek yerine o hatayı yaptığın için sevinmekten, tabularınızı yıkmaktan, gereken yerde risk almaktan geçer… Bir şeyi yapmayıp denemeyip pişman olacağınıza o şeyi yapıp-deneyip pişman olmak her zaman daha iyidir, en azından bir 2 yıl sonra tam uyuduğunuz sırada aklınıza ‘acaba yapsaydım, söyleseydim, deneseydim ne olurdu diye bir soru takılmaz ve neden denemediğiniz, söylemediğiniz veya yapmadığınız için hayıflanmaz aksine en fazla pişman olursunuz ki bu da insan olduğunuzun yegane göstergesidir.Hissetmelisiniz acıyı nasıl hissediyorsanız, hissetmelisiniz mutluluğu nasıl benimsiyorsanız pişmanlığı da hissetmelisiniz yüzleşmelisiniz…

 

Bilmiyorum bilmiyorum hiç dikkat ettiniz mi ama ben ettim geç olsa da ettim yolda giderken, otobüsteyken bir yerde otururken etrafımdaki benden yaşça büyük insanları fark ettim onlara baktım her birine teker teker baktım baktıkça onları anlamaya görmeye çalıştım ve onların yüzlerinde net bir şekilde sadece bir ifade gördüm evet şuan tahmin ettiğin gibi bu pişmanlık ifadesiydi hem de öyle bir ifade idi ki sadece uyurken değil artık hayatlarının her tarafında vardı her zaman akıllarındaydı ve her zaman ama her zaman acı çekiyorlardı, pişmanlık artık yüzlerinde kocaman bir izdi, fakat insanlığa, bizlere karşı belki fark etmedikleri için, belki bencil oldukları için çok büyük bir yanlışları vardı bu yanlış da pişmanlıklarını içlerine gömmeleri herkesten acı çektiklerini saklamaları neden bu hale geldiklerini herkesten saklamalarıydı herkesin onları mutlu sanmalarını istemeleri çok ama çok bencilce neden neden böyle bir şeyi hayata karşı savunmasız hayattan bir haber olan bizlerden, her zaman ‘GELECEĞİMİZ SİZSİNİZ’ dediğiniz biz gençlerden saklıyorsunuz ve saklamaya devam ediyorsunuz?

 

Galiba bunu hiçbir zaman anlayamayacağım. Peki gerçekten anlamak istiyor muyum/z? Veya ne istiyorum şu an ne istiyorum bir an önce bu dışa vurumumu tamamlayıp kafamın karmakarışık düşüncelerle, tüme varımlarla, tümden gelimlerle, hipotez, kuramlar ile her şey ile dolu olduğu hayatıma geri dönmeyi mi, yoksa yazmaya devam edip her zaman gözümün önünde olan ama göz ardı ettiğim o yolu, fikri veya idealleri fark etmeyi mi istiyorum veya sadece umuyor muyum? Neden bir adım atmak bu kadar zor? Neden başlamak insana bu kadar zor geliyor? Korkuyor muyuz, başlamaktan ve başladıktan sonra yüz yüze geleceğimiz hatalarımızdan veya hayatımızdan bir şeyi feda etme zorunda kalmaktan yoksa gerçek benliğimizden mi? Her şey göründüğü kadar kolay mı, yoksa görünen, her şey gibi yalan mı?

 

          ‘’Kendiniz olmanız hayatınızda yapabileceğiniz en büyük farkındalıktır.’’

 

                                                                                            -Bir yazardan öte içinizden biri / Veysel Ç.


Yazarın daha önce yayınladığı yazı yok
Başlık Kategori Yayın Tarihi
Bisikletimle Beyşehir’e Yaşam 03.06.2021
İstanbulun Öteki Yüzü Yaşam 31.05.2021
Sokakta oyun oynayan son nesil Yaşam 29.05.2021
ÜLKEMİZDE KADIN İŞÇİLER Yaşam 31.03.2021
KAÇAK DUYGULAR Yaşam 11.03.2021

Bu yazıya ilk yorumu siz yazın.