KABRİSTAN

Nasıl olduysa kendimi kabristanda bulmuştum. Rüya mı yoksa  gerçek miydi, anlamak çok zordu. Bazen teselli bulurdum rüyadır diye. Bazen de gerçek olduğuna kanaat ederdim. Gerçek olduğuna kanaat edince de doğal olarak üzülürdüm. Kabristanda ölülerle konuşmak kaçıklıktur diyerek kaçık olabileceğimi düşünerek üzülürken ani bir düşünce değişimi yaşar düş gördüğüme kanaat getirince tüm üzüntüm geçerdi. Geçerdi: çünkü adı ortada, düş... Rüyada normal ya da anormal her şey görülür. Gözlerini açarsın rüya orda biter.

Evet, ölüler konuşur, ben de konuşurdum; Lakin herkes kendi kendine konuşurdu. Ben ise ona, buna dönerek konuşurdum. Hatta isimleriyle hitap ettim. Dürttüm onları. Hazal, dedim. Turgut, dedim. Ümit, dedim. Kimseden ses yok. 

Ben de sustum ya da rüya bitti. Kabristanda olmadığıma kanaat getirince konuşacağım. 

Rüya saniyelerledir. Kabristanda fazla durulmaz.

Ben uyandım.

Yok! Yok! Ben gittim.

Bye bye.


Başlık Kategori Yayın Tarihi
İSTİYORUM Şiir 17.09.2019
DEMEM O Kİ Politika 30.08.2019
KİMSE YOK MUUUUU!? Anı 27.08.2019
HAYIR! HAYIR! Felsefe 23.08.2019
EY SEVGİLİ Edebiyat 22.08.2019
Başlık Kategori Yayın Tarihi
SEVGİLİ DEDEM: HALI YIKAMA MAKİNESİ SAÇMALIĞI (ÖYKÜ) Edebiyat 06.09.2019
EYLÜL MÜ HÜZÜN MÜ? Edebiyat 05.09.2019
Kısa Öykü - Tüh Edebiyat 03.09.2019
Kendi Kendime Konuşuyorum.... Edebiyat 06.08.2019
DÜŞ SATICISI Edebiyat 25.06.2019

Bu yazıya ilk yorumu siz yazın.