Benim Hâlâ Umudum Var

  Yazmak bir nevi nefes almak gibi bence. Birkaç haftadır yoğun şekilde farkına varmış durumdayım. Kendi kendime cümleler yaratıp duruyorum ama bunları bir metin yapmak aklıma gelmiyor ya da zaman bulamıyorum. Okul sezonuyla insanın kendine ayıracak zamanı kısıtlanıyor ve bu da benim için nefes almama engel demektir.

   Kendimi pek yalnızlaşmış, soyutlanmış hissediyorum. Akranlarımla aramda ki farkın ne oldugunu yıllardır arıyorum fakat çözemiyorum. Sanırım olduğum yaşta değilim, daha yaşlıyım. Üzerimde bir yük var ve bu yük bir türlü hafiflemiyor hep bir sorumluluk daha ekleniyor sanki. Şuan amacım kusursuz cümleler kurmak değil! Sadece içimden geldiği gibi davranmak, yazmak istiyorum. Şuan bir üniversite öğrencisi ya da okulu bitirmiş yetişkin insan gibiyim. Olgunluk bazen çok ağır geliyor bana, kızıyorum kendime; bu kadarı fazla, biraz çocuksu ol diyorum, fakat yine başaramıyorum. Çocukluğumu hakkıyla yaşayamadım, geçmişte yarım kalmış bir şeylerim var ve bunu dışarı yansıtmaktan korkuyorum.

    Bazen, daha eskilerde olsam diyorum. Geçmişte yaşasam, daha duru, daha saf, daha canlı arkadaşlıklarım olsa.. Geçmişin bende ki önemi ve yerini geçmişte ki iki yazımda uzunca bahsettim ve tekrar okuyup açtıkça, keşke de o zamanlar da olsaymışım diye yineliyorum.

   Bence çok karmaşık dostluklarımız, anlamsız yaşamlarımız var. Çağ teknoloji çağı olmuş, insanlar birbirlerinden uzaklaşmış. Arkadaşlıklar harfler ardında sınırlı kalmış. Eski samimiyet yok olmuş. Hep art niyet, yaşından öte işlerle meşguliyet var olmuş. Ve ben bu anlamsız arkadaslıklardan uzaklaşmak istiyorum. Bugüne kadar hep kendime ayna tutabilecek bir dostum olmasını istedim. Önüme cıkan insanların davranışlarına inmeye çalıştım, beceremedim. Ben 'ben' olmaktan çıkamadım, başaramadım. Tüm akranlarımın neredeyse aynı tavırları sergilediğini görünce, bende mi sorun var dedim, düşündüm düşündüm ama hâlâ bir cevap bulamadım. Ben yanıtsız kalmaktan, yalnız olmaktan sıkıldım. Söylenen sözlerde, sohbetlerde, tebessümlerde hep bir yapmacıklık var. İnsanlar samimiyetsiz olmuş. Birçoğunun tek derdi insan kavramından uzaklaşmak, uçuk şeylerin peşinden koşmak, geçici beğenilerin efsununa kapılarak aptalca ilişkiler kurmak ve daha kötüsü buna sevgi demeleri!

    Benden bir tane daha var, bunu biliyorum ve karşıma çıkacak. Sabrediyorum! İdeallerimi, hedeflerimi getiriyorum gözümün önüne. Hırslanıyorum! Başaracağım diyorum.

   Her şey benim elimde. Unutmuyorum/unutmayın; hayatınızı yönetemezseniz, hayatınız sizi yönetmeye başlar. Kırılırsınız, hissizleşirsiniz, kendinizden çok uzaklara sürüklenirsiniz. Kimse için değişmek zorunda değilsiniz! Ben bunu bugün denedim ve doğrulugunu kanıtladım. Bırakın! Siz karakterinize uymayanların peşinden gitmek zorunda

   değilsiniz. Siz hayatınızı doğru biçimde doğru şekilde yönetirseniz; acılar, kızgınlıklar sadece mola yeriniz olacak, daha güçlü adım atmanızı sağlayacak. Doğru insanlar karşı yoldan geliyor! Hadi toparlanın, silkelenin, kucak açın doğru insanlara. Umudunuzu kaybetmeyin hiçbir zaman. Çünkü umut, tam pes edecekken cıkar karşınıza. Güneş gibi parlar içinizde.

   Ben kaybetmiyorum umudumu. Doğru insanların olduguna eminim. Sadece sabrediyorum, ümit ediyorum, dua ediyorum O, her şeyin anahtarı. Hedeflerime koşuyorum, yılmadan! Geçmişime dönüp baktığımda üzerini değil de, altını çizeceğim cümlelerim olduğunu biliyorum. Çünkü; Benim hâlâ umudum var...

meltemdemirm.blogspot.com.tr/

twitter.com/demirr_meltem

İletişim: meltemdemirmeltem@gmail.com

 


Başlık Kategori Yayın Tarihi
BEN GELDİM Yaşam 14.04.2020
Tarihin İlk Cinsiyet Değiştirme Ameliyatı, ilk Transeksüel E. W. Tarih 27.08.2017
Zarafetin Ve Mutluluğun Kadını Genel 18.08.2017
Şeref Yoksunu Darbeci Politika 17.07.2016
Adına Yazdıklarım Anı 04.04.2016
Başlık Kategori Yayın Tarihi
Türkiye CENNET Vatan da Biz Layık Sakinler Değiliz Yaşam 02.07.2020
Hayat Hiç Adil Değil Yaşam 24.06.2020
SAYIN VALİM Yaşam 17.06.2020
Neredesiniz Bana Kin Nefret Duygusu Uyandırmışlar? Yaşam 29.05.2020
KORONALI GÜNLER Yaşam 25.05.2020

Bu yazıya ilk yorumu siz yazın.