Başı Işıklı Kahramanlar

      Bugün bir başka gün!
      Bütün türkiyeyi yasa boğan bir gün.
      Bugün karanlık bir gün.
      Bugün her yerde kömür karası gözlü kahramanlar
      Bugün her yerde, kararmış suratların altında gizlenen bembeyaz yürekler...

    Ağlamaktan bitap düştüm, üzüntüm çok büyük. Kaybımız daha büyük. Bir insanın kaderi tek bir kömür parcasına bağlı olabilir mi? Demek ki olabiliyormuş, bugün çok iyi anladım.

Annesini, babasını, eşini, evladını, kardeşini bırakan ve kilometrelerce dibe gitmeye koyulan onlarca KAHRAMAN. Evet, o yüzü kara insanların hepsi kahraman. 

Evine alın teriyle ekmek götürme peşinde olan onlarca tertemiz yüzler..O kahramanlarda ki cesaret kimsede yok, olamaz. Helalince kazancın  peşinde, ailesini, gerisini düşünmek zorunda kalan insanlar onlar. İçi kapkara tünellerde ter döküyor onlar.

 

Elleriyle tek tek çıkarıyor o kara parçlarını. Bir tek başında ki ışıkla aydınlatıyor tüm dünyasını. Dualarla yapıyor işini. Bir an önce evine gururla gitmek için. Gururlu insanlar onlar. Emekleri ödenmeyecek kadar büyük.

 Hayatı sadece bir trafoya bağlı olabilir mi insanın!? Bir kıvılcım kül eder mi bunca kömür karası gözleri, tertemiz yürekleri.. Son kez nefes alacaklarını nereden bilebilirlerdi.

   Tekrar çıkma hayalleri, ailelerine kavuşma, evlatlarını döktüğü terin mükafatıyla çikolatayla mutlu ettirmek var mıydı acaba? Vardı tabi. Onları yaşatan bunlardı zaten. Önce Allah'ın, sonra birbirlerinin emaneti diyerekten girdiler o tünellere. Her şeyi ardında bırakarak, içlerinde hep umut barındırarak kayboldular kilometrelerce yerin altında. Onlar çok büyük insanlar.

  İçim sızlıyor. Çok derinlerde bir yerlerde, görülmeyecek kadar, çok kanıyor yüreğim.

 

Adım adım ilerlediler. Sarı bir ışık yetiyordu yollarını açmaya. Yol açıldıkça tehlike artıyordu. Korku, endişe yükseliyordu. Ama hepsi büyük bir ivedilikle gitti aydınlanan yollarına. Arkalarında bir umut daha bırakarak.

 Sonra en derinlere geldiler. Çok derinlere. Korku endişe hatsafadaydı. Ama yine o hiç bitmeyen umutları parlayıverdi tertemiz yüreklerinde. Kararmış yüzleri ufak bir tebessümle aydınlanıverdi. İnanıyorlardı birbirlerine. Çıkacaklarına, aydınlağa kavuşacaklarına eminlerdi!

 

 Ama..sonra bir şey oldu. Bir kıvılcım çıkıverdi hiç beklenmeyen bir yerden. Kıvılcım kömürlerle bütünleşip kül etmeye and içmiş gibiydi sanki. Oysa o kadar emekle cıkarılan kömürler ne kadar da nankördü!
Birkaç dakikada kül oldu her yer.


 Son nefesler çıktı, kömür karası gözler kapandı..Bir tek ışıkları kalmıştı parlayan. O da son umut kırıntılarıydı belki de...

  Elleriyle çıkardıkları kömürlerin yanlarında duruyor kahraman bedenler.
  Emek verdikleri kömürlerinin yanında can veren tertemiz kişilikler...
  Onlar bırakmadı kömürlerini sadaklatleri vardı çünkü.
  Ama o kömürler, acımadı nasırlaşmış ellere, kararmış duru yüzlere...

Başı ışıklı kahramanlar onlar..Ölümsüzler

 

twitter.com/demirr_meltem

meltemdemirm.blogspot.com.tr/


Başlık Kategori Yayın Tarihi
BEN GELDİM Yaşam 14.04.2020
Tarihin İlk Cinsiyet Değiştirme Ameliyatı, ilk Transeksüel E. W. Tarih 27.08.2017
Zarafetin Ve Mutluluğun Kadını Genel 18.08.2017
Şeref Yoksunu Darbeci Politika 17.07.2016
Adına Yazdıklarım Anı 04.04.2016
Başlık Kategori Yayın Tarihi
Hüzün Yaşam 09.08.2020
Bana Karalama Kampanyası Var (Bahaneli Karalama Kampanyası) Yaşam 09.08.2020
Açık kibir-GIzli kibir Yaşam 08.08.2020
Durak Şaşırtan Kelimeler Yaşam 06.08.2020
Türkiye CENNET Vatan da Biz Layık Sakinler Değiliz Yaşam 02.07.2020

Bu yazıya ilk yorumu siz yazın.