Kalbin Sesi...1. Bölüm

Tekerrür eden günlerden biriydi yine... Şikâyet etmezdi, etmeye hakkı yoktu zira. Bin bir düşüncenin eşliğinde topladı kitaplarını. Beş karış bir suratla başlamıştı güne.

Varsa yoksa denetim ve gözetim altında geçen bir hayat. Gerçi memnundu onu seven, koruyup kollayan bir ailesinin olmasından ama bazen sıkılmıyor da değildi hani. Ne vardı sanki dizginleri bu kadar sıkı tutmaya: Çocuk değildi artık ve bunu gören de yoktu çevresinde.

Mecburdu konulan kurallara riayet etmeye ve mecburdu da çoğu şeyi gizleyip, içine atmaya. Şunun şurasında sadece bir yılı kalmıştı mezun olmaya; okulun bitmesi özgürlükle eş değerdi onun için her ne kadar pek inanmasa da...

‘'Düşünme bunları", diye de bir yandan telkin ediyordu kendini. Bu günkü sınavı da verdi mi, son sınıfa geçecekti. Aslında fazla bir süre de kalmamıştı bekleyecek. Kendisi bekleyebilirdi gerçi ama onun bekleyeceğine hiç mi hiç ihtimal vermiyordu. Neredeyse otuzuna merdiven dayamıştı üstelik her şeyden bihaberdi. Gününü gün eden, iflah olmaz bir çapkındı. Uzaktan seyretmek onu gerçekten de çok zordu. Seyrediyordu bir yandan da seviyordu genç kız onu. Ara sıra görürdü onu, aydan aya, yıldan yıla: Sonuçta olması gereken, saygı çerçevesinde gelişen bir diyalogdu aralarında geçen. Özel günlerde ara sıra görüşürlerdi ailecek, ne de olsa; ailenin ağır başlı, ciddi ve parmakla gösterilen bir ferdiydi genç kız. Tabii ki; duygularından arınmış ve mükemmel olmak zorundaydı. Zira bu onun birinci vazifesiydi. Ne haddine karşı gelmek...

‘'Keşke bilse, keşke söyleyebilsem", diye derinden bir iç geçirdi. Bu itirafı, ölüm fermanını imzalamakla eş değerdi. Kesinlikle, babası onu Taksim meydanında tabir-i caizse sallandırırdı. Mademki idam yasağı da yoktu o yıllarda, anında darağacında bulurdu kendini. En iyi ihtimalle de evlatlıktan reddedilir, görürdü gününü.

Bir eli yağda bir eli balda, yaşayıp gidiyordu işte. Nezih bir semtte yaşıyor, iyi bir okulda da öğretimine devam ediyordu, üstelik bu güne değin bir dediği asla iki edilmemişti. Bir insan daha ne isteyebilirdi ki...

Zaten içinde de yoktu ki; çapkınlık yapmak haddine mi. Hoş; ‘'Bir kızın çapkın olma hakkı yoktu asla", riayet ettiği kurallar çerçevesinde.

Saatine bakması ile yerinden fırlaması bir oldu. Biraz daha oyalanırsa, kesinlikle sınavı kaçıracaktı. Allah'tan ev halkı uyuyordu da, onun bu sefil halini görmüyorlardı sabah sabah.

Paltosunu giyip, usulca kapattı kapıyı. Sadece iki gün kalmıştı o büyük güne, sadece iki gün... Ne mi olacaktı iki gün sonra...


Başlık Kategori Yayın Tarihi
Olgun Başaklar Gibi Kadın Kadın / Aile 09.03.2019
Ve Kadın Şiir 08.03.2019
Yazmanın Acı Veren Yanı mı? Edebiyat 21.02.2019
Yalanım Varsa Kalemim Çarpılsın Edebiyat 20.02.2019
Penaltı Edebiyat 19.02.2019
Başlık Kategori Yayın Tarihi
SEVGİLİ DEDEM: HALI YIKAMA MAKİNESİ SAÇMALIĞI (ÖYKÜ) Edebiyat 06.09.2019
EYLÜL MÜ HÜZÜN MÜ? Edebiyat 05.09.2019
Kısa Öykü - Tüh Edebiyat 03.09.2019
KABRİSTAN Edebiyat 29.08.2019
EY SEVGİLİ Edebiyat 22.08.2019

Bu yazıya ilk yorumu siz yazın.