Biliyorum çok kırıldın, tedavin yok artık,ölüm kadar yara aldın, her kapını açtığına kendinden bir parça bıraktın. Şimdi bırak kendinden bir şeyler bırakmayı bir başkasından bir parça alsan ucuna ekleme yapamayacak kadar kadar az kaldın...
Biliyorum arkasına sığındığın ne varsa birer birer çöküşüne şahittin. Seni hayatta tuttuğunu bile bile umudundan vazgeçtin. Çocuğunu kaybeden anne gibi büyüttüğün sevgilerin ellerinden kaymasını izledin. Hayata dair bütün inancını yitirdin...
Biliyorum seni besleyen, büyüten aşkı, aşka olan saygını kaybettin. Artık inanmıyorsun sonsuz mutluluğa görüyorum. Güven duymuyorsun kahkahalara, nasılsa gidecek diye kimseyi almıyorsun kapılarına izliyorum. Bir gün bitecekse ne gereği var bunca kederin,niye boşuna yoruluyorum diyorsun duyuyorum..
Artık atmıyorsun hissediyorum...
Taşıyabileceğinden fazla yük var üstünde kabul ediyorum. Haddinden fazla acı gördün, damarlarından sessiz sessiz gözyaşı döktün...
Kan ağlıyorsun anlıyorum...
Yok artık bir dileğin, yanına eş dost istemiyorsun... Tepkisizsin; bir başka kalbin seninle birlikte atabileceğine inanmıyorsun. Heyecan duymuyorsun, üzülmüyorsun, sevinmiyorsun ama en kötüsü artık sevmiyorsun. Solukların düzensiz, derin uykudasın, ayağa kalkmıyorsun...
Ama anla, anılar böyle silinmez ki..
Uyan artık kalbim! Çık içine girdiğin bu pişmanlık dolu kalıptan, yattığın ölüm uykusundan! Daha kaç varta atlatırız biz seninle, neşesiyle kederiyle! Daha kaç sefer düşeriz ayaktayken, sonra kalkarız düştüğümüz yerden!
Bak kapında aşk var... Yaşanılacak yıllar, sıkı dostluklar, güzel günler var...
Hiç acı olmayacak demiyorum.Biliyorum daha yarısını bile yaşamadık yaşamamız gerekenlerin.. Daha başlamadık bile, en dibine vurmadık ki şişenin!
Hadi kalbim bırak artık arkasına saklanmayı içindeki keşkelerin...
Hazırlan yeni güne, doğan güneşe,uyan!
Yarı yolda bırakma beni; ne olur uyan!
İkimizde iliklerimize kadar biliyoruz; bu kadar kolay değil vazgeçmek hayattan...
|