Öğlen saatlerinde işte yaptığım sakarlığın bedelini bu saate kadar çekiyorum. Parmağımda ufacık bir kesik. Ne bir damla kan aktı ne de derisi kalktı ama içten içe nasıl sızlıyor anlatamam. Bir yere dokunduğunda, sürtündüğünde, çarptığında canımdan can gidiyor adeta.
Bakıldığında bu mu! Diye yüzlerini buruşturanlara inat çekiyorum acısını. Gerçek acı da böyle değil midir zaten. Neler olup biter de insanı en derinden yaralayan dışarıdan görünmeyen, hissedilmeyen acılardır. Bu genelde böyledir.
Ölüm olur, acı paylaşılır herkesçe. Ağlanır, yas tutulur herkes dağılır en yakınındakini vurur acı. Herkes gittikten sonra yalnızlığında sızlatır insanın yüreğini. Hastalık olur, geçmiş olsuna gelinir. Herkes çekilir, hastanın en yakını yaşar sızıyı derininde. Ayrılıklarda da bu böyledir. Kalabalıkta yaşanmaz ayrılığın acısı, başını yastığa koyduğunda başlar alabildiğine dip...
Öyle ki; görünmeyen, kanlar akıtmayan yaralar yakar canı en çok. Tıpkı, içimizde kimseye açamadığımız, bizde sır olmuş içimizi parçalayan yaralar misali.
Görünmeyenin kaderi olmalı bu durum. Görünenin kalabalığına, şatafatına inat görünmeyenin ihtişamlı, onurlu varlığı insanı olgunlaştıran.
İçimi sızlatan parmağımdaki kesiğin yerini tutmuyor hiçbir acı. Vedalarımda saklayamadığım gözyaşı gibi. Engel olamıyorum ne gözyaşıma ne içimdeki sızıya. Gözyaşımdan sızıyor zaman zaman acı, sızan acıdan azalıyor bir vakit sonra gözyaşı...
Sonra... kanlar duruluyor, kesikler geçiyor, bazen izi de kalmıyor ve insanoğlu yaşıyor gidiyor...
|