Çok değil, bir bardak çay ve bir dal sigara içimlik kalacağım söz...
..
Allah her şeyi çift yaratmış eşruhum. Adını koyamazdım şimdiye değin, sebepsiz bir izdüşüm, sadece hissedilebilen bir hayal, yüreğimin orta yerinde kımıldayan neşe, gözlerimdeki fere ışık tutan bir aydınlık... hıçkırıklarını adımla sona erdiren insandın uzaktan arkadaşım... vedan mırıldandı kulağıma, ismini yeni koydum ..."eşruhum"
Her mutluluğun, her sevincin peşi sıra derdin, kederin büyük bir iştahla fırsat kolladığını bugüne kadar bilmezdim, belkide önemsememiştim. Gidişine şerh düştüm.
Sen mızraptın, ben bam teli, söylenecek türküleriydik geleceğin... sen hevestin, ben muştuların eli, sıcacık umuduyduk kardelenlerin...
Muhabbet tayfunları çıkardık yıllarca eşruhum senle, bir karıncanın burnu bile kanamadı... Senle hasretlerimiz kainatı salladı da, bir mısır püskülü bile kımıldamadı... gözyaşı tufanlarına sahne ettik yeryüzünü de, bir kum tanesi bile ıslanmadı... kavurdu özlemlerimiz her bir yanı da, bir dirhem oynamadı civalar.. farkında mıydın?
İnsan hayali değmemiş dağ evindeki şöminenin ateşi hiç bitmeyecek sanırdık, güneşle ayın nöbetleşe aydınlattığı eleleliğimizin gözlerimizden saklanacağını bilemedik işte..
Oysa, sakız kağıdı falı değildik ki okunup atılan... pamuk şekeri değildik ki, mideye inene kadar kaybolan bir bardak şekere yapılan... sevdalar değildik ki, parayla alıcı arayanlara satılan...
Kimimiz var bizden başka, niyyet eden kimdi emsalsiz bu aşka...
Sen Havva olacaktın, ben adem, yılanları sokmayacaktık cennetimize, kulaklarımızı tek frekansa ayarlayacak, gözbebeklerimizde sadece birbirimiz olacaktık... elma kurdunu hesaba katmamıştık...
Gözpınarımdaki yaşlar, kurulmuşlar oturaklarına, elleri koltuk altlarında, inad edip çıkmıyorlar dışarı... inandıramıyorum bir türlü gidişine. hem ne dediler biliyor musun? bir sözüm vardı ben doğarken dünyaya, ağlamayacağım diye... utandım ısrarımdan... sağolsun gözlerim kırmızı rengi çok görmedi bana, kucak açtılar... hıçkırıkları demir parmaklıklar arkasına ittim ama nasıl zaptederim bilemiyorum, dayanamıyorum... yağmur haber salmış, işaretimi beklermiş. Gördüğün ilk yağmurda, bil ki yeminimi bozdum. takatim son dönemecinde ne yapayım.
Hadi sanaldı hayal aleminde gezintiler, hadi sanaldı binbir zahmetle yapıp taktığım papatya tacı, hadi sanaldı gözlerin üzerine düşmediği bir vakitte aya kurulup, başın göğsümde, ellerim saçlarında yerküreyi izleyişimiz, hadi sanaldı hotmailin, yahoonun ekrana yansıyan sol üst köşesini yakıp gönderişim, hadi sanaldı mesafelerin görmezden geldiği, yanağını avucuma koyuşun, hadi sanaldı ana sütü kıvamı hülyalar, karları kıskandıran beyaz rüyalar, mutluluğu çatlatan muhabbet, hadi sanaldı hepsi... peki, peki ben neydim senin için?
Ayrılmak mı gerekirdi?
Biliyor musun? demin vefasızlığa rastladım... O ki, nefesimizin ulaştığı, hayallerimizin değdiği hiç bir alana giremeyen yabancı.... beraatini almış, gözgöze gelince, utancını ayakuçlarına gömdü. Ayrılık sıkıca sarıldı kırk yıllık dostum gibi... ölüm, yaşamıma başsağlığı telgrafı çekmiş...
Vücudumun tüm hücreleri yüreğimi teselli ediyor şimdi.... gökyüzü ıssızlaştı artık ya da o muhteşem kalabalıklar hayallerimizin simülasyonuydu oyun süresince...
Hani o iki minik serçe vardı ya, işte onlar benden tarafa göç ediyorlarmış, sana uğrayıp ta adımı soracaklarmış. Ona da eyvallah...
Bir delikanlı asla veda etmezmiş. demiştim ya, veda etmiyorum. Yadellerde ruhunu incitecek ne varsa benden yana, emanetlerini bu akşam üzeri rüzgarla göndereceğim, pencereni açık bırakıver son kez, eşruhum.
Tamam ey hayat tamam, yüzümü yıkayıp geliyorum, koca bir maziyi devirip.
Not: Nemli gözlü, içgeçirip maziden sıyrılan arkadaşım, evet sen, sen bu kelimeleri okuyan...Hadi kül tablanı temizleyip, boş bardağını tekrar doldur, unutma, yaşam; dört elle sarılacağın yoldur.
yzcmurat 23 Ekim 2003
Hayatla Dert-Leş-i-Yorum/3
|