Gittikçe sonu olmayan bir karanlığa yürüyoruz.Hayatımızdaki herşey anlamını yitirmeye başlıyor.Güzellikleri yok etmeye çalışan bir toplum olmaya çalışıyoruz.Bizken ,kendimiz olmaya çalışıyoruz.Yalnızız, yalnızlaştırıyoruz.Akşamdan kalma muhabbetler,çay sohbetleri herşey eskide kalıyor.Mutluluklar yerini mutsuzluğa bırakıyor.Bazen düşünüyorumda teknolojinin getirdiği her yenilik bizi yalnızlaştırıyor.Herkes kendi dünyasının aleminde.Elinde cep telefonunu düşürmeyen gençler,televizyonun başından ayrılmayanlar,internetin başında saatlerce boş zaman geçiren çocuklarımız.Hepsi vakit öldüren bir insan canlısı.Zararları dokunuyor bize.Hayattan kopuk bir birey olmamızı sağlıyor.Güçleştiriyor yakın ilişkilerimizi , hayata bakış açımızı.Faydaları da var tabi .Ama doğru yerde kullamak önemlisi.Hayatımızı durağanlaştırıyoruz.Herşeyi kolaylaştırır gibi kendimizi teslim ediyoruz bu teknoloji aletlerine.Bilincinde olmadan yaşıyoruz ve bizi bizden uzaklaştıran ilişkileri bir rafa kaldırır gibi kitaplaştırıyoruz herşeyi.Korkularım var bu yüzden gelecek nesillere bunları mı öğreteceğiz?