Güne başlarken artık denge kanunu kalmadı gibi bişi..
Bir günümüz bir günümüzü tutmamakta yaşadıklarımızın etkisi mi bilinmez fakat bazen cidden bunalıma doğru giden bi durum.
Hava güzel herşey yolunda ama bir sıkıntı var çoğu zaman sebepsiz.
Zevk alma meslesi veya ortamdan çevreden sıkılma durumu diye yorumlamamak lazım çünkü bu içsel bir mesele bence.
Kafamıza taktığımız her hangi bir durumun bir kaç gün yada hafta sonra bizim bedenimizde yansıttığı belirtiler olabilir.
Dengesizleşiyoruz....
Gerçe bu benim için de söylenen bi dururmdur her zaman bi günüm bir günümü tutmaz.
Bazen sıkıntıdan çok zorluk çektiğimiz anlarıda yaşıyoruz.
Asıl sorun ise bu sıkıntıların çoğunun sebebi olmasına rağmen hatırlamamız...
Günlük yorgunluklar bizi yoranlarla birleşince farkına varabiliyoruz.
Ve cidden de bizi çok etkiliyor bu durum ki hareketlerimiz ve tavırlarımız değişik gelebiliyor etrafımızdakilere.
Ama çoğu zaman kabullenmiyoruz hayır bi sorun yok herşey yolunda diyerek toparlamaya çalışıyoruz.
Karşımızdaki buna ne kadar önem veriyor bilinmez ama bizi tanıyanlar bir sorunumuz olduğunu her şekilde anlayabiliyorlar.
Konumuza dönersek artık sıkılcak çok fazla olayın içindeyiz.
Yapılacak işler çoğaldıkça görev seviyemiz arttıkça iyice tad alamamaya başlıyoruz.
Sorunları kendi içimizde halledebilsek keşke mecburi yansıtıyoruz.
Çokta iç açıcı bir yazı olmadı bu ama bir farkındalık yaratabilir en azından değil mi ama :)
Hayat işte yaz -söyle -çiz yine de tekrar yaşatıcak bize bu durumları oku oku başa al ...
Yoruluyoruz..
Yarışıyoruz..
En sonunda sebebini hatırlamasakta sıkılıyoruz...